Tussen Delft en Schiedam stroomde een riviertje, de Schie. Schiedam had zo het voordeel goederen uit zeeschepen te kunnen vervoeren van en naar de belangrijke steden in Midden Holland, zoals Delft en Den Haag. Ondernemende bewoners van Rotterdam, een aan de bocht van de Maas gelegen dorp, wilden ook graag van hun ligging profiteren. Per slot was Rotterdam door haar ligging aan de buitenbocht van de rivier (diepere uitslijting) beter toegankelijk voor zeeschepen dan de haven van Schiedam, die steeds met dichtslibben bedreigd werd.

In 1340 kochten de burgers van Rotterdam dan ook van Willem de Vierde van Henegouwen het recht om een kanaal te graven tussen wat nu de Nieuwe Maas is en het riviertje de Schie. De poorters van Schiedam, Vlaardingen en Delft waren fel tegen het doorbreken van hun watertransportmonopolie, maar Graaf Willem had geld nodig, dus liet hij de Rotterdammers graven.

Rotterdam betaalde Willem honderd pond en begon met graven. Dit bleek niet zo eenvoudig. De grondprijs op de plaats waar de Schie moest komen steeg flink en pas na een decreet van diezelfde Willen, vier jaar later, kon voldoende grond onteigend worden (tegen taxatieprijs) om met het graven verder te gaan. In 650 jaar is er niet zo veel veranderd wat grondspeculatie betreft.

Het bestuur van Delft legde zich niet neer bij een rechtstreekse waterverbinding tussen Rotterdam en Delft en wenste een eigen verbinding met de 'zee'. Daartoe betaalde Delft een bedrag aan een andere edelman, Graaf Aelbrecht van Beieren en verkreeg daarmee het recht vanaf het oorspronkelijk riviertje Schie een eigen 'Delftse' Schie te graven tot aan de Maas. De plaats waar deze Delftse Schie in de Maas uitmondde kennen we tot op heden nog als Delfshaven, lange tijd een geducht concurrent van Rotterdam.
Delft kocht daarbij ook de consessie dat binnen 50 meter van de oevers van de Schie zich alleen weiland en waters mochten bevinden waarover Delft zeggenschap had. Zo werd het onmogelijk voor Rotterdam en Schiedam bedrijfjes aan de Schie te vestigen.
Doordat de Rotterdamse Schie nu op de 'Delftse' Schie uitkwam, had Delft in een klap de controle over de goederenstroom van Rotterdam naar Delft. De conflicten die hier uit voortkwamen waren even talrijk als de schepen die op de Schie voeren. Delft probeerde het vervoer over de Rotterdamse Schie met verschillende maatregelen te stagneren 13). Zo liet Delft puin storten op de plaats waar de Rotterdamse Schie in de Schie uitkwam. Delft meende daar het recht toe te hebben vanwege de grafelijke toezegging over de 50 meter aan weerszijde van de oevers van de Schie tussen Delft en Delfshaven. Vijf jaar lang moesten de Rotterdamse schepen op die plaats over een overtoom getrokken worden. Ook hier was grafelijk ingrijpen nodig om de doorgang weer open te krijgen (1380).